راه حل چیست؟

سوال این است که چرا اوضاع به نقطه کنونی رسید؟ و چه راه‌حلی وجود دارد که به این بحران خاتمه دهد؟

رژیم حاکم بر ایران، اگر از آغاز، در یک مسیر دموکراتیک حرکت می‌کرد، به سرعت قدرت را از دست می‌داد. بنابراین استراتژی شومی در پیش گرفت متکی بر شکنجه و اعدام مردم ایران، برنامه بمب‌سازی اتمی و صدور جنگ و تروریسم به منطقه . مقاومت ما از آغاز در برابر این رژیم ایستاد. بهای آن فدای یک صدهزار تن از اعضای مقاومت بوده است.

به موازات آن ما پیوسته نسبت به خطرات این رژیم هشدار می‌دادیم. از چهار دهه پیش بارها طرح‌های جنگ‌افروزانه و تروریسم این رژیم را افشا کردیم. از سه دهه پیش بارها برنامه اتمی پنهانی آن را به آگاهی جهان رساندیم. اما به‌جای توجه به این هشدارها، دولت‌های غرب به مماشات با آخوندها رو آوردند. بدین ترتیب عملاً به بقای رژیم یاری رساندند. هسته اصلی این سیاست، بستن راه تغییر در ایران و مشارکت با رژیم در سرکوب مقاومت بود.

در چهار دهه گذشته مقاطعی وجود داشت که جنبش مقاومت با اتکا به مردم ایران می‌توانست تغییر بزرگ در ایران را به واقعیت برساند اما سیاست مماشات یکی از مهم‌ترین عوامل نجات رژیم بود. امروز نیز همین است.

چنان‌چه در سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ اثبات شد، بمباران و جنگ خارجی راه‌حل مسأله ایران نیست. راه‌ تأمین ثبات و آرامش منطقه نیست، راه پایان دادن به خطر این رژیم علیه صلح و امنیت جهان نیست. هر زهری پادزهری دارد. پادزهر فاشیسم دینی حاکم بر ایران سرنگونی رژیم توسط قیام مردم و مقاومت سازمان یافته است.

ما همواره گفته‌ایم و تکرار می‌کنیم که این مقاومت، خواهان پول یا سلاح یا حضور نیروهای خارجی در خاک ایران نیست.

https://www.maryam-rajavi.com/message-conference-members-australian-parliament-senate/